Toplumumuzun büyük bölümü açlık, yoksulluk ve yoksunluk içinde. Bu sıkıntıyı aşabilmek için büyük gayretler sarfedilmekte. Her ne iş olursa olsun çalışmak için herşeyini vermeye, herşeyi yapmaya hazır bir işgücü olmasına rağmen, bu imkana kavuşmayanlar var. En ağır ama en düşük gelirli bir iş bulanlar bile bunu nimet sayarak sarılmaktadırlar.
Üstelik bunun için büyük bedeller vermektedirler. Aylar yıllar topraklarından, eş, çocuk, dost ve akrabalardan uzakta kalmaktadırlar.
Sefalet, pislik, rezalet, acı bir kader halini almaktadır.
Bunun altında yatan en önemli sebep yoksulluk, yokluk değil, yoksunluktur.
El çalışıyor, kol çalışıyor ama..
Beyin çalışmıyor.
Bir meslek yok, bir iş kurma ve yönetme becerisi yok.
Herşeyden önce bunları elde edecek bir bilinç yok.
Eğer bu bilinç olursa hepsini de aşmak mümkün. Bunun için dayanışma önemli, birlikte çalışma önemli, örgütlenme önemli, koruyup kollama önemli.
Şahsen fakirliğe, yoksulluğa inanmıyorum. Yeryüzünü sarmış açlık ve sefalete de inanmıyorum. Görmüyor değilim, varlığını da oldukça iyi görüyor ve takip ediyorum.
Latin Amerika’dan İslam dünyasına, Uzakdoğu ve Asya’nın sefaletinden Afrikaya uzanan sefaletin temelinde meşhur iktisadi deyimle “kaynak kıtlığı” bağlamıyorum. Tam tersine dünyanın mevcut kaynaklarının birıkan 6-7 milyar 50 milyar insanı barındırmaya yettiğine inanıyorum.
Ama tüm sorunların kaynağında elbette mevcut uygarlığımızın dokuları var ve bu başlı başına bir incelemenin kaynağı.
Ama bir başlangıç yapmanın tek yolu önce kendimize, bilincimize anlayışımıza müdahale ile başlar.
Artık kendimizi karşımıza alıp yeniden düşünmeye başlamalıyız
